Batzuek urteak zeramatzaten eskolara sartu gabe. Oraingoan, ordea, azken begirada bat botatzeko beharra sentitu zuten. Ikasgelak, patioa eta korridoreak berriro zeharkatu dituzte, eta askok euren eskuakaz egindako lanak ere berreskuratu ahal izan zituzten: marrazkiak, maketak, panpinak eta urteetan hormetan edo apaletan gordeta egon diren beste hainbat oroitzapen.
Hala ere, emozioagaz batera tristura ere izan da nagusi. Bertaratutako hainbatek ikusi zuten nola ikasgeletatik zakarrontzira botatzeko poltsak betetzen ari zirela, bertan zeuden ikasleen lan eta oroitzapenakaz. "Pena handia ematen digu hau guztia horrela amaitzeak", adierazi dute batzuek.
Beste askok ere ezinegona agertu zuten eskolaren itxieraren inguruan. "Egun batetik bestera hartutako erabakia dirudi. Espero dugu azkenean dena ondo ateratzea, baina ez dakigu zer gertatuko den", azaldu dute.
Agur-ekitaldiaren barruan, Txikiak Dantza Taldeak omenaldi berezi bat prestatu zuen. Horretarako, 1960 eta 1985 artean jaiotako eta Lamiakoko Eskolan ikasitako dantzari ohiak deitu zituzten berriro elkartzera, ikastetxeari azken agurra dantzan egiteko.
Hori horrela, Lamiakoko Eskolaren itxierak eraikin baten amaiera baino gehiago sinbolizatzen du askorentzat. Belaunaldi askoren oroitzapenak, lehen lagunak, lehen irakasleak eta bizitzako une garrantzitsuak geratuko dira horma horien artean. Horregatik, azken eguna ez da agur hutsa izan; herri oso baten memoriari egindako aitortza ere izan dela esan genezake.