Hiriburu handi bateko saltoki ospetsu batean, beherapenak eskeintzen dituen lehen eguna da. Jende ugari bertaratu da eta istripu bat izan da. Segurtasun zaindaria, traje bat erostera etorri den empresaburu bati galdekatzen hasiko da, bere ustez, gertaerakin zerikusia izan duelako. Baina zein da egia? Ze arrisku izango du bi persona hauentzat? Joseba Apaolaza eta Asier Hormaza izango dira ekoizpen bizkor, korapilatu, itogarri eta batez ere barregarri honetako protagonistak, gaurkotasunez betetako komedia zoragarria bihurtuko da.
NININI Antton Telleriaren bigarren komedia da. Nekatutaken arrakastaren ondoren, agertokietara itzuliko da, baina argi utzi nahi du ikuskizun honek ez duela aurrekoarekin zerikusirik. Ikuskizun hau desberdina da. Okerrago, hain zuzen ere. NININI egolatriaren oda bat da, Anttonek etengabe hitz egiten baitu bere buruaz, baina baita zintzotasun-ariketa bat ere: Ikuskizun honetan Antton biluztu egiten da. Metaforikoki bakarrik, guztiontzat. Bere buruarekin duen harremanaz, izenaz, bikotekideaz, komikoa izateaz eta bertsolari ez izateaz hitz egingo digu. Barre egin berarekin edo barre egin berari, nahi duzuna. Baina zatoz ikustera.
Neskato batek ispilu berezi bat aurkitu du: ez du soilik irudia islatzen, galderak pizten ditu eta irudimena esnarazi. Une horretatik aurrera, abentura zirraragarri bati ekingo dio, umorez, ustekabez eta Euskal Mitologiako izaki xelebrez beteriko bidaia. Pauso bakoitzak mundua beste ikuspegi batetik begiratzera gonbidatzen du. Haurrentzat pentsatutako ikuskizun bizi eta gertukoa da, jolasaren, fantasiaren eta jakinminaren arteko uztarketa liluragarri baten bidez istorioaz gozatzeko aukera ematen duena.
Jon Plazaolak aitatasuna hartu du hizpide AA Aita komedian. Lehen semea jaio eta hiru egunetara estreinatu zuen Tu-Tum; Platz! ikuskizuna, aitatasun bajari muzin eginda. Azken finean bizitza horretarako da, ezta? Bakoitzak berea nahi duen modura izorratzeko. Bi urte hauetan aitatasunak eman dion dena publikoarekin elkarbanatu nahi du Plazaolak, esperientzia onak elkarbanatu eta funtsezkoena: oinazea monetizatu. Aitatasuna ardatz eta aitzaki izango da baita patetismo eta ergelkeria propioaz aritzeko ere, eta noski, gainontzekoen patetismo eta ergelkerian sakontzeko batez ere.
Munduak perfekzioaren irudia saldu nahi digu: garbia, distiratsua, ia lasaigarria… baina nahikoa da xehetasun bat okertzea dena dardarka hasteko. Herri txiki bateko plazan, ustekabean, pentsaezina agertzen da: kaka pilo bat. Keinu txiki batek utopia osoa hankaz gora jartzen du. Kaka ez da irudi probokatzaile hutsa, galdera soil bat da: nola aurre egin geure zikinkeriari, norberarenari, kolektiboari, ezkutatu nahi dugunari eta, azken batean, elkar lotzen gaituenari?